Wersja ilustrowana. Ilustracja poglądowa (grafika komputerowa), nie jest fotografią obiektu.
Lamus jest najmłodszym z głównych budynków osady: powstał w czasie II wojny światowej, najprawdopodobniej w miejscu dawnych zabudowań gospodarczych. W 1912 roku akt kupna wymienia tu dom, stodołę, stajnię i młyn; lamusa jeszcze nie było. Mimo okupacji gospodarstwo funkcjonowało, a młyn pracował; zachowało się zezwolenie z 1 września 1942 roku na prowadzenie zakładu w roku 1942/43.
Budynek łączy funkcje lamusa i spichlerza. Wewnątrz są duże drewniane komory przypominające sąsieki, piwnica, zamykane pomieszczenie i użytkowe poddasze, a także skrzynie, kosze i miejsce na narzędzia. Spichlerz był miejscem na zapasy, a lamus na cały dobytek. Nazwa spichlerz pochodzi od niemieckiego Speicher, czyli skład, a lamus od dawnego niemieckiego lêm-hûs, czyli domu z gliny.
Na poddaszu lamusa odnaleziono po latach teczkę z rysunkami technicznymi młyna i tartaku oraz dawne dokumenty, dziś jedno z najważniejszych źródeł do dziejów osady. Zachowała się tu też stara drewniana skrzynia, w jakich dawniej gromadzono wiano.
