Na mapie z 1847 roku stoi tu tylko młyn, choć księgi zapisują mieszkańców pod numerem 60 już przed 1884 rokiem; młynarz mieszkał wtedy najpewniej w samym młynie. W 1879 roku dwór Żuków-Skarszewskich sprzedał grunt młyna Bartłomiejowi i Magdalenie Syntyszom, pierwszym chłopskim gospodarzom tego miejsca. Pierwszy osobny dom młynarza stanął być może około 1884 roku.
W 1912 roku akt sprzedaży opisuje „dom drewniany kryty dachówką o trzech stancjach”. Właścicielami byli wtedy kolejno Michał Zięba, który szykował się do wyjazdu do Ameryki, i Zofia Grzesikowska. W 1914 roku osadę kupili Ignacy i Katarzyna Zielińscy z Uherzec pod Leskiem, a później gospodarstwo przeszło w ręce Wandy i Ludwika Bajorków.
Więźba dachu i belka stropowa pochodzą z lat 1938 i 1939. W izbie do dziś stoi kuchnia z piecem pod szerokim okapem, a strop podtrzymują dwa potężne sosręby. Numer 60 nosił długo po wojnie, później otrzymał numer 57.
